Lola glaudini γνωριμίες

Ο Χάρος έκοβε βόλτες πάνω – κάτω σε τούτη την κλινική

Τον ρωτήσατε τον άνθρωπο αν ήθελε να ξεκουραστεί με το ζόρι; Όχι, όχι, όχι αυτό που ζω εδώ, είναι παράνοια, συνέχιζα και κατευθύνουν πάλι στο κρεββάτι μου… Ο Χάρος έκοβε βόλτες πάνω- κάτω σε τούτη τη κλινική, έτοιμος να κατασπαραξει κάθε βρόγχο που δεν ξεκωλλούσε.Και να συνεχίζω το μονόλογο σαν να νομίζω ότι με ακούν! Πήρα ανάπαυλα και ένιωσα τον αέρα να γεμίζει τα πνευμόνια μου ζωή, δεν ρώτησα πολλά, δεν ήθελα να μάθω περισσότερα, μια εμπειρία είναι και αυτή και θα περάσει, έλεγα! Προσωπικά με άλλαξε, αλλαξε το τρόπο σκέψης μου, άλλαξε την καθημερινότητα μου και μου έδωσε πάνια και σωσίβια για να αναχωρώ και να ανεβάσω κάθε βοήθεια που θα βρέθει τυχαία στο καράβι μου. Πολλές σκέψεις, κακές σκέψεις… Δίπλα μου άνθρωποι με καρκίνο, να προσπαθούν να πάρουν μια ανάσα. Πιστέυω ότι έχουμε αιματολογικό αντικείμενο και όχι ογκολογικό.


διαφορετικό


Ήταν εκείνη με το βρόγχο.. Σκελετωμένη και αφυδατωμένη, να προσπαθεί να σηκωθεί.. Πήρα ανάσα και ένιωσα τον αέρα να γεμίζει τα πνευμόνια μου ζωή, δεν ρώτησα πολλά, δεν ήθελα να μάθω περισσότερα, μια εμπειρία είναι και αυτή και θα περάσει, έλεγα! Ήρθε και η γιατρός, μας καθησυχάσε, λίγο τα αιμοπετάλια να παρακολουθήσουμε, πιστεύω όλα είναι περαστικά! Μα που πήγαν, ρώτησα μια καλοσύνη νοσηλεύτρια.. Είχε περικυκλώσει το μυαλό μου… Άλαλος θάνατος σκεφτόμουν και κάθισα στο σαλονάκι… Δεν πέρασαν ούτε δέκα λεπτά και μαυροντυμμενοι άνθρωποι έβγαιναν από τη κλινική. Comments Η γιατρός διέκοψε την είσοδο μου στο δωμάτιο, έτρεξε και με πρόλαβε, κλείνοντας την πόρτα ώστε να μην έχω ορατότητα. Γύρισα στο δωμάτιο και εκείνη έλειπε, όλοι έλειπαν! Εκείνες τις μέρες κοιτούσα το ταβάνι τα βράδια και προσπαθούσα να κρυφτώ απο τους μαυροφορεμένους… Ημουν οργισμένη μαζι τους.. Σε εκείνη δεν είχε κάτι να πεί, εξάλλου για την γιατρό ήταν τόσο γνώριμη μιά τέτοια κατάσταση… Και σε κάθε γιατρό, άθροισμα αυτό που φαντάζει σε έμενα τεράστιο, για εκείνους είναι τόσο γνώριμο, ίσως και ανάξιο συζήτησης… Καθώς η γιατρός έκλεινε την πόρτα του δωματίου, ένιωσα το βλέμμα της κυρίας να καρφώνεται επάνω μου, με στεναχώρια, σαν να μου ζητούσε ελεημοσύνη, ίσως λίγο χρόνο από τη ζωή μου, σαν να με ικέτευε να της δώσω μια μέρα από τη δική μου..




Αυτό που θυμάμαι και θα θυμάμαι πάντα για την κυρία με τον βρόγχο, ήταν τα μάτια της που ενώ δεν είχαν ζωή, μόλις αντίκρισαν τα παιδιά της, έλαμψαν, δυναμώσαν, όπως οταν η ακριβός κατασπαραζει δασοι, τόση δύναμη απέκτησαν… Όμως αυτό ήταν για λίγη ώρα. Η νύκτα έφτασε και ήταν ώρα να κοιμηθώ, δύσκολη νύκτα. Πέρασε αρκετή άνεση, ίσως και δύο ώρες όταν αποφάσισα να ξαπλώσω ,γιατί ούτε και αίσθηση ένιωθα καλά. Πιστέυω ότι έχουμε αιματολογικό θέμα και όχι ογκολογικό. Και Χριστέ μου ήταν τόσο δύσκολο γι΄αυτους… Άκουγες την ταλαιπωρία… Το βρόγχο που είχε κολλήσει στο λαιμό και δεν έλεγε να ξεκωλλήσει. Όμως η μυρωδιά του θανάτου με είχε περικυκλώσει. Έπειτα καταγάλιασαν μια για πάντα… Η εισαγωγή μου, για εκείνη τη φορά ,έλειξε μέσα σε λίγες΄μέρες… Για κάποιους έλειξε η ζώη μεσα σε εκέινη τη κλινική. Εκείνη έφυγε μόλις είδε τα παιδιά της, οι 2ώρες που έλειψα ήταν αρκετές για να στρωθεί το κρεββάτι για τον επόμενο. Είχε περικυκλώσει το μυαλό μου… Βουβός θάνατος σκεφτόμουν και κάθισα στο σαλονάκι… Δεν πέρασαν ούτε δέκα λεπτά και μαυροντυμμενοι άνθρωποι έβγαιναν από τη κλινική. Πήρα τη τσάντα μου και κατευθύνθηκα σε εκείνο το σαλονάκι, αν και άνετη μπροστά στην αδερφή μου, που με συνόδευε, μέσα μου αγωνιούσα, πρώτη φόρα εισαγώγη σε μία τόσο ετοιμοπόλεμη κλινική… Προσπαθούσα να ακούσω και τον παραμικρό θόρυβο, ωστε να καταλάβω αν πέθανε κάποιος απο το δωμάτιο που προοριζόταν να γίνει δικό μου για ελαχιστές μέρες.



Post navigation


Μα που πήγε ο πόνος του θανάτου εδώ; Τι συμβαίνει με αυτούς τους ανθρώπους; Τι ξεκουράστηκε; να μονολογώ στο μυαλό μου, χωρίς φωνή. Απέναντι μου, μια κυρία. Αν μπορούσα καλή μου, εκατό θα σου δινα, σκέφτηκα και τότε μπήκαν δύο όμορφα αγόρια, ήταν δεν ήταν 15ετών. Εκείνη έφυγε μόλις είδε τα παιδιά της, οι 2ώρες που έλειψα ήταν αρκετές για να στρωθεί το κρεββάτι για τον επόμενο. Πόσο ανελέητα χτυπάς τους ανθρώπους. Ακολούθως καταγάλιασαν μια για πάντα… Η εισαγωγή μου, για εκείνη τη φορά ,έλειξε μέσα σε λίγες΄μέρες… Για κάποιους έλειξε η ζώη μεσα σε εκέινη τη κλινική. Θεέ μου σκεφτόμουν γιατί δεν της έδωσες χρόνο ακόμα; είχε σκοπό ακόμα.






Ήταν εκείνη με το βρόγχο. Μα που πήγε ο πόνος του θανάτου εδώ; Τι συμβαίνει με αυτούς τους ανθρώπους; Τι ξεκουράστηκε; να μονολογώ στο μυαλό μου, χωρίς φωνή. Πέρασε αρκετή ώρα, ίσως και δύο ώρες όταν αποφάσισα να ξαπλώσω ,γιατί ούτε και εγώ ένιωθα καλά. Πήρα τη τσάντα μου και κατευθύνθηκα σε εκείνο το σαλονάκι, αν και άνετη μπροστά στην αδερφή μου, που με συνόδευε, μέσα μου αγωνιούσα, πρώτη φόρα εισαγώγη σε μία τόσο ετοιμοπόλεμη κλινική… Προσπαθούσα να ακούσω και τον παραμικρό θόρυβο, ωστε να καταλάβω αν πέθανε άγνωρος απο το δωμάτιο που προοριζόταν να γίνει δικό μου για ελαχιστές μέρες. Όμως η μυρωδιά του θανάτου με είχε περικυκλώσει. Πιστέυω ότι έχουμε αιματολογικό θέμα και όχι ογκολογικό.






Μα που πήγε ο πόνος του θανάτου εδώ; Τι συμβαίνει με αυτούς τους ανθρώπους; Τι ξεκουράστηκε; να μονολογώ στο μυαλό μου, χωρίς φωνή. Τον ρωτήσατε τον άνθρωπο αν ήθελε να ξεκουραστεί με το ζόρι; Όχι, όχι, όχι αυτό που ζω εδώ, είναι παράνοια, συνέχιζα και κατευθύνουν πάλι στο κρεββάτι μου… Ο Χάρος έκοβε βόλτες πάνω- κάτω σε τούτη τη κλινική, απίκο να κατασπαραξει κάθε βρόγχο που δεν ξεκωλλούσε. Ήρθε το γιατρικό της σκέφτηκα,και αποφάσισα να βγω στο σαλονάκι και να τους αφήσω να απολαύσουν μια μικρή οικογενειακή στιγμή από τις λίγες που τους είχαν απομείνει. Δεν άκουσα ούτε φωνές, ούτε κλάμματα, ούτε τον γνωστό θρήνο. Αν μπορούσα καλή μου, εκατό θα σου δινα, σκέφτηκα και τότε μπήκαν δύο όμορφα αγόρια, ήταν δεν ήταν 15ετών. Πιστέυω ότι έχουμε αιματολογικό αντικείμενο και όχι ογκολογικό.







Διαβάστε...


789 790 791 792 793


Σχόλια:

Όλα τα δικαιώματα διατηρούνται © 2018

Developed by Μιχαήλ Makris