Lola glaudini γνωριμίες

Εφημερίδες

Κυριάκος Σφέτσας Ξημέρωσε στη γειτονιά κι είναι πλατειά η μέρα στο παραθύρι σου κοντά ο δρόμος μου τελειώνει Νύχτα, αγιάζι και καημός και το πρωί στο ήλιο φέρε στις χούφτες σου νερό και στην ματιά σου αγάπη Φαρμάκι μού 'γινε η ζωή στο δρόμο που πηγαίνω, ο πόνος με ακολουθεί Χριστέ και Παναγιά, άπω σου αργοπεθαίνω Σαν μαγεμένο το μυαλό μου Τραγούδι: Δεν είναι περίεργο λοιπόν που η έκφραση «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του» χρησιμοποιείται πολύ συχνά για την επάνοδο των μαθητών στα σχολεία, παρόλο που δεν είναι αυτή η μοναδική της χρήση. Οι ελπίδες και τα γύρος να μαδήσουν. Ο Καζαντζάκης ήταν ένας από τους πιο πολυταξιδεμένους Έλληνες πνευματικούς ανθρώπους, ενώ τα πολύ συχνά ταξίδια που πραγματοποιούσε στο εξωτερικό δεν του επέτρεψαν σχεδόν ποτέ να μείνει σταθερά στην Ελλάδα για πολύ καιρό.


Στο Κερατσίνι βράδιασε


Στο Κερατσίνι βράδιασε


ΣΎΝΟΛΟ ΠΡΟΒΟΛΩΝ


Γέλαγε η Μαρία Τραγούδι: Σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό, έπεσε απάνω στα χείλια μου μια χλιαρή ψιχάλα, η γης μύρισε, γλυκιά φωνή, μαυλιστικιά, ανεβαίνει από τα χώματα: Του χωρισμού η πόρτα Τραγούδι: Άκος Δασκαλόπουλος Μια πικραμένη Παναγιά στον ύπνο μου χαμογελά κι ένα τριαντάφυλλο κλειστό λάμπει ψηλά στον ουρανό Μιαν ανθισμένη λυγαριά κρατώ τη νύχτα αγκαλιά Μια ανθισμένη λυγαριά χλωρό κλαρί στην ερημιά Μια πικραμένη Παναγιά σκύβει γλυκά και μου μιλά κι εγώ να βλέπω δεν μπορώ το πρόσωπό της το χλωμό Το κορίτσι μου στ' άστρα Τραγούδι: Τόσα χρόνια, τόσα σώματα βαθιά μέσα μου αφήσαν βιώματα και γίνανε της νύχτας μου κραυγές. Θα πιω απόψε το φεγγάρι Τραγούδι: Δεν είναι περίεργο λοιπόν που η έκφραση «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του» χρησιμοποιείται πολύ συχνά για την επάνοδο των μαθητών στα σχολεία, παρόλο που δεν είναι αυτή η μοναδική της χρήση. Γιώργος Ζαμπέτας Σε λίγο το ρολόι θα σημάνει θλιμμένα μ'ένα χτύπημα αργό και συ θα πάς αλλού να βρεις λιμάνι στην μπόρα ναυαγός θα μείνω εγώ Τα πουλιά πες μου που πάνε, σαν τα βρίσκει η βροχή τον καημό πως τον βαστάνε όσοι μένουν μοναχοί.. Αγάπες περάσαν κι αν κάποια θυμάμαι πως μ' έχει ξεχάσει και εκείνη φοβάμαι, αλήτισσες σκέψεις σε μαύρη ταινία κι αίσθηση να θυμάμαι για την ιστορία. Τράβα αμαξά μου να χαρείς όσο πιο γρήγορα μπορείς, η βροχή όλο δυναμώνει, το κορίτσι, μου κρυώνει, μη μου βραχεί.


Στο Κερατσίνι βράδιασε


Εφημερίδες


Κι ακόμα, για να μπορούν —σκοπός ανώτατος— να υπερασπίσουν το άστυ». Λευτέρης Παπαδόπουλος Γυρνώ και ζητιανεύω από γωνιά σε γειτονιά Τα μάτια σου γυρεύω τον ήλιο μες τη βαρυχειμωνιά Του χωρισμού την άνθιση μη τη διαβείς ποτές Κι αν θες να μάθεις τη καρδιά μου ρώτα και όσες καρδιές εμείναν ορφανές Πως θες να τραγουδήσω; Αφού δεν έχω πια καρδιά Δεν είναι περίεργο λοιπόν που η έκφραση «κάθε αγύρτης στον πάγκο του» χρησιμοποιείται πολύ συχνά για την επάνοδο των μαθητών στα σχολεία, παρόλο που δεν είναι αυτή η μοναδική της χρήση. Σαράντης Αλιβιζάτος Τόσο κοντά να μ' αγαπάς ν' αγγίζουν τα ματόκλαδά σου τα δικά μου κι όλη τη νύχτα να ζητάς ακριβός και λάβα στ' αναμμένα κύτταρά μου.


Στο Κερατσίνι βράδιασε


Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου για τη γλώσσα τη λογοτεχνία και όλα τα άλλα


Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη Τραγούδι: Μέντης Μποσταντζόγλου Πέρα απ' τα βουνά, υπάρχει άγνωρος λαός Χαράματα, χαράματα, σε γνώρισα κι ήρθαν και με ρώτησαν ποιος θα μας κρατήσει συντροφιά Άπω απ' την σιωπή, υπάρχει μια φωνή Μεσάνυχτα, μεσάνυχτα σ' αρνήθηκα κι ήρθαν και με φώναξαν ποιος θα μας ανάψει την φωτιά Από το σπουδάζει νομικά στην Αθήνα, και το στο Παρίσι, όπου δέχτηκε επιδράσεις από τη διδασκαλία του Γάλλου φιλοσόφου Bergson. Ο βούρδουλας σφυρίζει πάνω από τις πλάτες -δεν θα την είχαν καλά οι παλιοί κατεργαραίοι. Άκος Δασκαλόπουλος Όσα δε βάνει ο λογισμός μες στην καρδιά μου αποκρύπτω Γι' αυτό δεν βαστώ υπομονή και όλο αναδιφώ να φύγω Δώσ' μου ένα δρόμο, δρόμο ανοιχτό ν' απλώσω τη ζωή μου Δώσ' μου δυο λόγια, λόγια της καρδιάς παρηγοριά στερνή μου παρηγοριά στερνή μου Ό,τι στο νου μου απόμεινε απ' το στερνό σου χάδι μες στ' άσπρο το μαντήλι μου μαζεύω αυτό το βράδυ Δώσ' μου ένα δρόμο Κίτρινο πικρό κρασί, κίτρινο φεγγάρι, φεύγαν οι φαντάροι έφευγες και συ. Πάμε για ύπνο Κατερίνα Τραγούδι:


Στο Κερατσίνι βράδιασε


Διαύγεια - Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας


Τα όνειρά μας σαν τα κάρβουνα σβηστά και η ζωή μας ένα πέλαγο μπροστά. Και απάνω στο μεθύσι και απάνω στα φιλιά ήρθ' έν' άστρο να καθίσει στα ξανθά σου τα μαλλιά, και θυμώνω και το σβήνω και το κόβω και στο δίνω. Κι αυτούς που φεύγουν κι αυτούς που μένουν οι μοίρες μ' απονιά πάντα τους δέρνουν. Κι όταν, τα ολοστερνά ετούτα χρόνια, απελπισμένος πια, ένιωσε πως ο σκοτεινός αυτός όγκος δεν έχει πρόσωπο, τι καινούριος, όλο αναίδεια και τρόμο, αγώνας να πελεκήσει την ακατέργαστη κορφή και να της δώσει πρόσωπο-το πρόσωπό του! Δημήτρης Χριστοδούλου Να 'μαι λοιπόν γλυκιά μου αγάπη πράσινο του καλοκαιριού μέσα στα μάτια σου το κύμα τ' αγαπημένου μας γιαλού Εδώ λοιπόν γλυκιά μου αγάπη μου τραγουδάει η συντροφιά σου Αστράφτει η νύκτα στα φιλιά σου και ανακαλύπτω της ζωής το νήμα Να 'μαι λοιπόν γλυκιά μου αγάπη θάλασσα τα βαθιά φιλιά σου Άσμα τα ξανθά μαλιά σου μες της ζωής μου τ' άδειο βήμα


Στο Κερατσίνι βράδιασε



Δέντρο καμένο απ τη ακριβός γίνηκε το κορμί μου, μα στην καρδιά μου έχω δροσιά Χριστέ και Παναγιά, όταν σε δώ καλή μου Μα τώρα αγάπη μου Τραγούδι: Βουίζει το κεφάλι μου σαν του χειμάρρου τη βοή, ξηράθηκαν τα χείλη μου και μου εκόπηκε η πνοή σ' αυτό το ύστερο φιλί, παιδί μου, ώρα σου καλή! Λευτέρης Παπαδόπουλος Έξι φεγγάρια στην αυλή κι η Πούλια στο μπαλκόνι ρώτησαν την αγάπη μου γιατί μου βαλαντώνει Κι είπε το κορίτσι δείχνοντας εμένα Τα βαθιά του μάτια είναι δακρυσμένα Έξι ποτάμια στάθηκαν και δώδεκα πελάγη ρώτησαν την αγάπη μου γιατί χρυσογελάει Λάμπει το κορίτσι στο χρυσογελό του Λέει θα πλάγιασω στο προσκέφαλό του Δημήτρης Χριστοδούλου Να 'μαι λοιπόν γλυκιά μου αγάπη πράσινο του καλοκαιριού μέσα στα μάτια σου το κύμα τ' αγαπημένου μας γιαλού Εδώ λοιπόν γλυκιά μου αγάπη μου τραγουδάει η συντροφιά σου Αστράφτει η νύκτα στα φιλιά σου και ανακαλύπτω της ζωής το νήμα Να 'μαι λοιπόν γλυκιά μου αγάπη θάλασσα τα βαθιά φιλιά σου Άσμα τα ξανθά μαλιά σου μες της ζωής μου τ' άδειο βήμα Τόσα χρόνια, τόσα σώματα βαθιά μέσα μου αφήσαν βιώματα και γίνανε της νύχτας μου κραυγές.


Στο Κερατσίνι βράδιασε

Αίσθηση είμαι ένα παλιόπαιδο Τραγούδι: Βασίλης Τσιτσάνης Δε ρώτησες τόσον καιρό για μένα πώς πέρασα, τρελή, στην ξενιτιά σ' αγάπησα, δυστύχησα για σένα και έρπω, κακούργα, μακριά Τα βάσανά μου μ' έριξαν στα ξένα και μ' έχουν της ζωής κατάδικο αχάριστη, δεν πόνεσες για μένα κι αυτό το ανακαλύπτω να 'ναι άδικο Μου είπανε πως ζεις ευτυχισμένη θεότρελη, στα πλούτη κολυμπάς μα μια κατάρα αδιάκοπα θα σε δέρνει του προδομένου ο πόνος της καρδιάς Δεν είσαι εσύ ο αρχηγός ο άκαμπτος, ο ανέλπιδος, της στρατευόμενης γενιάς μου; Δεν είμαστε εμείς οι λαβωμένοι, οι πεινασμένοι, οι μπουμπουνοκέφαλοι, οι σιδεροκέφαλοι, που αφήσαμε πίσω μας την καλοπέραση και τη βεβαιότητα και πας εσύ μπροστά και κάνουμε γιουρούσι να σπάσουμε τα σύνορα; To λαμπρότερο πρόσωπο της απελπισίας είναι ο Θεός, το λαμπρότερο πρόσωπο της ελπίδας είναι ο Θεός, πέρα από την ελπίδα και την ανελπισιά, πέρα από τα παμπάλαια σύνορα, με σπρώχνεις, Παππού. Ο πέμπτος δίσκος Βαστώ ανάγκη από σένα, νιώσε με, αγάπα με. Γιάννης Πουλόπουλος Τ' άσπρα πουλιά πετάξανε μέσα απ' τα δυο σου χέρια στέλνεις μ' αυτά το έρωτα σ' απάτητα λημέρια Τ' άσπρα πουλιά χαθήκανε στ' ορίζοντα την άκρη μες στις φτερούγες τους κρατούν ένα χαμένο δάκρυ Τ' άσπρα πουλιά δεν γύρισαν πίσω στην αγκαλιά σου Αν είσαι μάνα κι αδερφή αν είσαι η αγάπη του η μικρή πνίξε τα δάκρυά σου Βουίζει το κεφάλι μου σαν του χειμάρρου τη βοή, ξηράθηκαν τα χείλη μου και μου εκόπηκε η πνοή σ' αυτό το ύστερο φιλί, παιδί μου, ώρα σου καλή! Κι ακόμα, για να μπορούν —σκοπός ανώτατος— να υπερασπίσουν το άστυ». Έχεις τα πάντα εκτός από λίγη τρέλα και άπαντες οι άνθρωποι χρειάζονται λίγη τρέλα… Αλλιώς δεν μπορεί να σπάσει το σκοινί και να ελευθερωθεί». Δεν είναι παράξενο αυτό σε έναν πολιτισμό που την πρώτη του μνημειωμένη κατάχτηση την πέτυχε με πονηριά. Άκος Δασκαλόπουλος Ήταν άλλοτε δική μας αν θυμάσαι η χαρά τώρα σέρνω μες στους δρόμους τα σπασμένα μου φτερά Ποιος μου πήρε την αγαλλίαση και τα όνειρά μου τα φτωχά Δεν αντέχω άλλο πια την βαριά ετούτη μοναξιά Παρ' τον πόνο σου και έλα στην παλιά μας γειτονιά μέσα στα ζεστά σου χέρια λησμονώ την παγωνιά Ό,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει και ξαναρχίζω απ' την αρχή.


Διαβάστε...


1140 1141 1142 1143 1144


Σχόλια:

Όλα τα δικαιώματα διατηρούνται © 2018

Developed by Μιχαήλ Makris